Quick menu :

  1. Przejdź do treści
  2. Przejdź do menu głównego działy
  3. Przejdź do wyszukiwarki
  4. Przejdź do menu pomocy
  5. Idź do modułów
  6. Przejdź do listy skrótów klawiaturowych

Pomoc menu :

  1. Sanofi świecie |
     
  2. Nasze strony |
     
  3. strony internetowe Grupy |
     
  4. Kontakt |
  5. Mapa serwisu |
  6. Pomoc
  1. Kanały RSS
  2. Rozmiar czcionki

    Zredukować Zwiększać  
 
 

Choroby naczyniowe

Treść :

Choroby naczyniowe

Choroby naczyniowe

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa jest trzecią pod względem częstości występowania chorobą układu krążenia w świecie zachodnim. W Polsce niestety nie prowadzono dotychczas badań epidemiologicznych w tym zakresie.

 

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa (ŻChZZ)

Żylna choroba zakrzepowo-zatorowa to ogólne określenie, opisujące powstawanie zakrzepów krwi, które blokują żyły. Może to nastąpić w dowolnej części układu żylnego, lecz najczęściej choroba ta przejawia się zakrzepicą żył głębokich, zazwyczaj w obrębie kończyn dolnych, a także zatorowością płucną. ŻChZZ stanowi także częste powikłanie wśród pacjentów z ostrymi schorzeniami, którzy w ostatnim czasie byli unieruchomieni – jest to populacja tzw. pacjentów niechirurgicznych, którzy są szczególnie narażeni na wystąpienie tego schorzenia.

Kto jest narażony na ŻChZZ

O możliwym związku pomiędzy np. lataniem samolotem a tworzeniem się zakrzepów krwi, z pewnością wiedzą podróżnicy. Długie okresy braku aktywności, wymuszone na przykład podróżą samolotem doprowadziły bowiem do pojawienia się choroby ochrzczonej przez media „zespołem klasy ekonomicznej”. Niezależnie od tego, czy taki zespół rzeczywiście istnieje czy nie, nie ulega wątpliwości, że długotrwałe unieruchomienie może spowodować pojawienie się zakrzepów. Mogą one na przykład wystąpić u osób pozostających przez dłuższy czas w łóżku, m.in. po operacjach ortopedycznych stawu kolanowego lub biodrowego lub w trakcie ciężkiej choroby.

Zakrzepica występuje wówczas, gdy w naczyniu krwionośnym (żyle lub tętnicy) pojawi się zakrzep krwi. Bez leczenia zakrzep może powiększać się, aż zatka naczynie i odetnie dopływ krwi i tlenu do zaopatrywanego przez nie narządu.

Zakrzepica żył głębokich (ZŻG) oznacza powstanie skrzepliny w dużej żyle – zazwyczaj w kończynie dolnej.

Choroba ta jest wynikiem: 

  • zbyt wolnego lub zaburzonego przepływu krwi w żyle;
  • uszkodzenia ściany żyły;
  • zmiany w składzie samej krwi.   

Czy ZŻG może być groźna?

  • Następstwa tej choroby mogą być bardzo poważne: nieleczona, może doprowadzić do tzw. zatorowości płucnej. Jest to tak sytuacja, w której skrzeplina przenoszona z prądem krwi „zatyka” naczynia krwionośne w płucach, prowadząc do ich niedrożności. 30% zatorowości płucnej kończy się zgonem. To więcej, niż liczba zgonów spowodowanych rakiem piersi.       

Czynniki ryzyka ZŻG

  • Długotrwałe unieruchomienie
  • Otyłość
  • Wiek ≥ 40 lat; ryzyko wzrasta wraz z wiekiem
  • Żylaki
  • Przebyta wcześniej ZŻG
  • Uraz
  • Operacja, w tym ortopedyczna, narządów miednicy i brzucha
  • Hormonalna terapia zastępcza
  • Przyjmowanie doustnych leków antykoncepcyjnych
  • Niektóre wrodzone wady serca
  • Nowotwór złośliwy
  • Przewlekła niewydolność oddechowa
  • Zastoinowa niewydolność serca
  • Udar mózgu             

Jak można skutecznie zapobiegać ZŻG?

  • Profilaktyka ZŻG polega na włączeniu odpowiedniego leczenia farmakologicznego. Terapia może polegać na podawaniu heparyny drobnocząsteczkowej, która zmniejsza ryzyko wystąpienia ZŻG. Leczenie to może być zalecone tylko przez lekarza.   

Ostry zespół wieńcowy (OZW)

To ogólne określenie używane w celu opisania grupy zaburzeń klinicznych, wywołanych przez zwężenie tętnic wieńcowych. Termin ten dotyczy jakiejkolwiek grupy objawów klinicznych, odpowiadających ostremu niedokrwieniu mięśnia serca, wywołanych przez brak równowagi pomiędzy zaopatrzeniem mięśnia serca w tlen oraz potrzebami tego mięśnia, wynikającymi z choroby niedokrwiennej serca.

W przypadku OZW konieczne jest podjęcie natychmiastowego leczenia. Leczenie jest wielotorowe i ma na celu róbę ochrony dotkniętego niedokrwieniem fragmentu mięśnia serca przed dalszym uszkodzeniem, przywrócenie przepływu krwi przez tętnicę oraz zmniejszenie zapotrzebowania serca na tlen. W szpitalnym oddziale ratunkowym pierwotnym celem jest szybka identyfikacja pacjentów z zawałem serca (STEMI), wykluczenie alternatywnych przyczyn bólu w klatce piersiowej oraz podział pacjentów na grupy z niskim i wysokim stopniem ryzyka, a także zapewnienie właściwego leczenia, w celu zminimalizowania dalszych uszkodzeń lub niedokrwienia mięśnia serca. 

Aterotromboza

To zakrzepowe powikłanie miażdżycy. Do incydentu dochodzi w wyniku pęknięcia, bądź erozji blaszki miażdżycowej, z powstaniem skrzepliny i następowym niedokrwieniem narządu. W Polsce około 29 proc. zgonów ma związek z aterotrombozą.

Aktualizacja: maj 14, 2014

Moduł :